De melkweg
 
Voor een routinecontrole steek ik omstreeks middernacht mijn hoofd uit het luik. Boven ons zie ik de eerste wolk van dit etmaal. Ik loop naar buiten om met een quasi deskundige blik een mogelijke weersverandering te ontdekken en kom tot de conclusie dat die wolk de melkweg is.
 
We varen vannacht door op weg naar Cadiz en naderen het laatste legendarische obstakel op onze weg, de straat van Gibraltar. Gisteren hebben we de prachtige zuidwest kaap van Portugal (Sao Vicente, zie foto) gerond. Een lekkere mijlpaal, omdat we vanaf dat moment voor het eerst sinds Gijon weer naar Barcelona tóé varen.
 
Er staan nu 1600 mijlen op onze teller. Nog ongeveer 600 mijl voor de boeg, de climax nadert. Tijdens zo’n nachtdienst is niet veel anders te doen dan mijmeren en dus vraag ik me af hoe hard ik ga juichen als ik er straks ben. Als heel Camp Nou bij elkaar? Zouden ze me kunnen horen in Utrecht?
 
Daar sta ik dan. Midden op zee, armen in de lucht, ogen richting melkweg. Te repeteren.
dinsdag 2 september 2008