5 minuten, 5 makrelen    
 
Tjebbo is onze visser. Hij heeft een ingenieus systeem bedacht waarmee we inmiddels ongeveer 25 keer beet hebben gehad, waarvan 24 keer makreel en 1 keer een onbekend en zielig visje. Als onze snelheid te hoog is, raken de vissen wel eens los van de lijn, ongeveer 10 makrelen zijn daadwerkelijk in onze magen verdwenen.
 
Aan een vliegerplank zit een 200 meter lange lijn. Aan het einde van de lijn hangt een ‘duiker’, de Flashmere. Ongeveer 2 meter achter de duiker zitten tien heerlijke blinkertjes met haak. Bij snelheden tussen de 3 en 5 knopen duikt de sleeplijn op een smakelijke diepte (een paar meter) onder water. Als de vissen bijten, draait de Flashmere om en springt boven water. “We hebben een zwemmer.”
 
De Melquiades is een ultieme vissersboot. Harder dan 5 knopen lopen we zelden (ieder nadeel heb zijn voordeel). Makrelen zwemmen in omvangrijke scholen. Boven een schol is het hard werken. Lijntje erin, lijntje eruit. Het gebeurt regelmatig dat er in één klap meerdere vissen bijten. Vlak na ons vertrek uit Camaret, op weg naar la Coruna, later Gijon, hebben we zelfs een zesklapper. Eén van de vissen is te klein, dus die mag weer verder zwemmen. Zo is vissen tenminste leuk.
 
Onmiddellijk na vangst ontdoen we de vissen van hun ingewanden, daarna moeten ze even rusten. Carlos maakt de helft in op z’n Spaans, zoals ze ook Boquerones maken: makreel, olie, azijn, knoflook, zout en peper in een schaal en dan buiten de koelkast 24 uur laten garen in het zuur. De rest van de vis verdwijnt de volgende dag in een ovenschotel. Het smaakt goed, een puur natuur vismaaltijd.
vrijdag 8 augustus 2008