El rubio
 
Melquiades beukt in het kanaal tegen de korte, hoge golven op. De romp van ons gejoggeld gelaste zeeschip ligt fabuleus op alle soorten zee. Zelfs in zware zee komt er geen water over het dek. Het grootste deel van de bemanning kijkt balend voor zich uit, ons doel is wéér niet bezeild. De wind waait uit de verkeerde hoek, zoals dat gaat als je ergens heen moet. De motor dreunt. Het miezert. Binnen klinkt schaterlachen. Ons ketelbinkie kijkt vandaag voor de tweede keer Ratatouille. Die scène met de fiets blijft grappig.  
 
Zeilen naar Barcelona met je huis is best spannend. Zeker voor een jongetje van drie. Tijdens het zeilen is Gaje zelden buiten te vinden. Hij speelt binnen met zijn treinbaan of met zijn autootjes, slaapt vrij veel en kijkt tijdens de lange tochten films op de computer. We kunnen inmiddels de tekst meepraten van Cars en Ratatouille, in het Vlaams én in het Nederlands. Gaje heeft zijn eigen wereld geschapen in de buik van Melquiades. Ook als de zee binnenzijn onprettig maakt, blijft hij lekker door het raam naar de golven kijken. Alleen als er dolfijnen of tonijnen rondspringen waagt hij zich naar buiten.
 
Op weg naar Camaret staan echt rotgolven. We hebben windkracht 5/6 tegen en 3 knopen stroom mee. De golven worden door de wind hoog opgewaaid en door de stroom als het ware gecomprimeerd en gedraaid. De zee komt van alle kanten en is steil en onrustig.
 
Voor het slapen gaan mag Gaje altijd twee verhaaltjes lezen. Binnen lezen is het lastigste wat er is op zo’n zee. Maar rituelen in het leven van Gaje hebben voorrang boven alles, om hem een veilig en vertrouwd gevoel te geven. Hij is per slot van rekening gewoon thuis. Voor het avondritueel halen wij eerst even goed diep adem om de twee verhaaltjes uit te kunnen zitten zonder misselijk te worden. Tijdens het voorlezen voor de kop van Bretagne moet Gaje overgeven, tijdens verhaaltje twee. “Wat is dat nou,” vraagt hij. “Je hebt overgegeven.” “Oh. Waarom.” Hij lijkt meteen genezen. We vinden hem eerst onnoemlijk zielig, maar hij blijkt zelf niet echt onder de indruk. Even later gaat hij slapen. De zeeziekte is sindsdien gelukkig niet meer teruggekeerd en wij werken als vanouds intensief verder aan onze timing bij de quotes uit Ratatouille.
woensdag 6 augustus 2008