De stuurautomaat van Melquiades
 
Onze oude dame is uitgerust met een oven, een vijfpits gasfornuis, een waterkoker, een I-mac, een espresso-apparaat, een boiler en een wasmachine. We zijn hier van alle gemakken voorzien, behalve... van een stuurautomaat. Elk uur op zee wordt Melquiades met de hand gemend. 1961 afgelegde mijlen met een gemiddelde van ongeveer 5 knopen. Dat is krap 400 uur varen, vierhonderd uur sturen!
 
De bemanningsleden van de Melquiades verdienen allemaal een podiumplaats ergens in China voor zoveel volharding. Edwin, Gerrit (ook al hebben we maar 65 mijl gezeild), Saskia, Carlos, Tjebbo, Iris en Gaje... jullie zijn stoer dat jullie Melquiades urenlang in bedwang hebben gehouden.
 
Voor vertrek hebben we menig verbaasde blik geoogst als we vertelden dat een stuurautomaat op ons buiten-budget-wensen-lijstje was beland. Het was dan ook nodig om moed te vatten. “Vroeger,” pepte ik mezelf steeds weer op, “zeilden ze zonder automaat de hele wereld rond.” Als er voldoende mensen aan boord zijn kan het ook makkelijk. De afgelopen 43 uur hebben Iris en ik Melquiades echter met zijn tweeën van Gibraltar naar Cartagena verhuisd. Dan is het knikkebollen, hangen, kniebuigingen maken om het bloed te laten stromen en niet naar de klok kijken geblazen.
 
Sturen op de hand heeft iets flow-achtig moois. Het is een rustig, eenzijdig, geconcentreerd gevecht met Melquiades, de elementen, en je zelfopgelegde mate van koersvastheid. Tijdens de stuurbeurten hebben de hersenen alle tijd om herinneringen, plannen en ervaringen te herkauwen. Het heeft iets meditatiefs, en dat vind ik heerlijk in dit soort spannende tijden. Ik had alle stuururen dan ook oprecht niet willen missen.
maandag 8 september 2008