Blogboek Melquiades
 
Met mijn hart in mijn keel zit ik moed te verzamelen achter het toetsenbord. Twee weken geleden heb ik met gezin en boot afgeduwd van onze veilige ligplaats in IJmuiden om te ‘verhuizen’ naar Barcelona. Krap 2200 mijl, ik wist heus wel dat het geen sinecure zou worden. Melquiades is een 46 jaar oude dame. Haar laatste 6 levensjaren heeft ze een heuse midlife-crisis meegemaakt. Maar nu heeft ze een nieuw doel, Barcelona, en drie levenslustige energiebronnen die haar op drift houden. Afgelopen jaar hebben we Melquiades voor de ondergang behoed en is ze een prachtig woonschip geworden.
 
Na twee weken varen weten we dat ze geen geweldig zeilschip meer is. Nu ik eindelijk ga schrijven heb ik moed nodig. Ik ga ruimte geven aan emoties die ik de afgelopen weken heb weggemoffeld, uit vrees voor een totale zenuwinzinking. Wat is er allemaal gebeurd? Ondanks alles weet ik één ding zeker. Ik kijk uit over de flaneerstrook van Gijon in het noorden van Spanje. Het ambitieuze doel om in twee weken het kanaal en de golf van Biskaje over te steken is volbracht. Maar dat kan toch helemaal niet? Kippenvel. Een blik op mijn zeilende huis: de gescheurde giek, de gebroken neerhouder, de losgerukte stagfokrail, het gebroken valblok, het gescheurde zeil, de lekkende gang, het uit het dek gerukte schootoog, de kapotte ankerlier... Melquiades, een 27 ton zware bak scherven, die naar Barcelona zeilt.
 
 
dinsdag 12 augustus 2008