De laatste etappe
 
De laatste etappe moest voor mijn gevoel iets mythisch hebben, iets episch. Een uitsmijter die ons avontuur een legendarische status zou verlenen. Alle laatste 36 uren van onze verhuizing heb ik zeer alert zitten observeren; welke lotswending zuigt hier nog een puntje aan?
 
Wind was er niet, walvissen evenmin en er lag ook al geen illustere passage, gewelddadige kaap of kielbrekende ondiepte op ons pad. Die 10 vliegende vissen dan of die volle maan? Hoe schrijf ik in godsnaam een passend slot aan ons avontuur met deze weinig enerverende data? Drie verre stormen uit drie richtingen duwden een strontvervelende deining de Mar Balear in. We rolden van gangboord tot gangboord zonder een zuchtje wind om ons te stabiliseren. Het was vervelend, maar niet spannend, onhandig maar nooit gevaarlijk. Barcelona kroop dichterbij. Het was aftellen. Niks heldendaden, niks overwinningen.
 
36 uur om zenuwachtig te worden voor de laatste aanlegmanoeuvre in een overvolle haven, om emotioneel te worden, om terug te blikken, om langzaam maar zeker tegen dat moment waarop ons avontuur ten einde zou lopen aan te varen. De laatste 36 uur.
 
Ik bedacht me dat het eigenlijk altijd zo gaat. De hoofdpersonen overwinnen gevaar na gevaar. Mét een ontoegankelijk doel, zónder duidelijk zicht op een succesvol slot. Opeens, na lang wurmen en peuren is duidelijk dat het doel behaald gaat worden. De spanning stijgt nog, omdat het einde nadert en het drama van een mislukking te pijnlijk wordt. Maar diep van binnen begrijpt iedereen dat de helden niet meer gaan versagen.
 
We hadden Barcelona al behaald, we moesten het alleen nog doen. We liggen nu veilig en wel in box F15. 500 meter van de Ramblas, 300 meter van het strand, 1 mijl van onze geliefde zee. En we leefden, waarschijnlijk intens, hopelijk nog lang en voor nu.... gelukkig.
woensdag 17 september 2008